ستایشگر

ستایشگر. [ س ِ ی ِ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه کسی را بستاید. ( آنندراج ). مادح:
سخنوران و ستایشگران گیتی را
همی نگردد جز بر مدیح خواجه زبان.فرخی.گمان برم که من اندر زمین همان شجرم
شجر که دید ثناگستر و ستایشگر.فرخی.همه خوبی و نکویی بود او را ز خدای
وین رهی را که ستایشگر وخنیاگر اوست.فرخی.

کسی که دیگری را بستاید، ستایش کننده، ستاینده.

ستایش کننده، ستاینده، کسی که دیگری بستاید
( صفت ) آنکه کسی را ستایش کند ستاینده: او را با چشمان ستایشگر می نگریست.

کسی که دیگری را بستاید؛ ستایش‌کننده؛ ستاینده.

💡 از طعنهٔ دشمن، نشود رنجه دل ما خاطر ز ستایشگر نادان گله دارد

💡 صله برهان گدایی و ستایشگری است بر ثنا گسترت این آیه مبادا منزل

💡 آراسته به مدح ستایشگران بود هر جای که که هست سریری و افسری