زنهاری

زنهاری. [ زِ ] ( ص نسبی ) کسی را گویند که شرط و عهد کند و مهلت و امان طلبد. ج، زنهاریان. ( برهان ) ( آنندراج ). زینهاری. ( فرهنگ فارسی معین ). کسی که شرط و عهدمیکند و امان و مهلت می طلبد. شخصی که در پناه و حمایت کسی درمی آید... در تحت حمایت و در امان و پناه...( ناظم الاطباء ). کسی که امان طلبد و عهد و پیمان کند. ( غیاث ). امان خواه. ( شرفنامه منیری ). امان طلب. امان خواه. امان داده شده. ملتجی. پناهنده. تسلیم شده. به امان آمده. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ):
من دل بتو دادم که به زنهار بداری
زنهار مخور بر دل زنهاری زنهار.فرخی.ز طبع تو همین آمد که کردی
که با زنهاریان زنهار خوردی.( ویس و رامین ).به زنهاریان رنج منمای هیچ
به هر کار در داد و خوبی بسیچ.اسدی.دگر سی هزار از گرفتاریان
جز از بندگانند و زنهاریان.اسدی.من گشته هزیمتی به یمگان در
بی هیچ گنه شده به زنهاری.ناصرخسرو.آزاد گردد آنگه ازین زندان
این گوهر منور زنهاری.ناصرخسرو.کس به زنهاری خویش اندر زنهار نخورد.ازرقی.زنهاری است و از تو بهتر
یک داور مهربان ندیدست.خاقانی.دلم زنهاریست آنجا در آن کوش
که بازآری دل زنهاری ای باد.خاقانی.پناهنده را سر نیارد به بند
ز زنهاریان دور دارد گزند.نظامی.رسیدند زنهاریان خیل خیل
که طوفان به دریا درآورد سیل.نظامی. || کافری که به زنهار و پناه مسلمانان در بلاد اسلام مقام سازد. ( غیاث ). ذمی. اهل ذمه. زینهاری. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). باج گزار و اهل ذمه. ( ناظم الاطباء ):
کسی کارمغانی دهد طوق و تاج
چو زنهاریان چون فرستد خراج.نظامی.|| مطیع و فرمانبردار. ( ناظم الاطباء ). رجوع به زنهار و زینهار و ترکیبهای این دو کلمه شود.

(زِ )(ص. ) کسی که امان و پناه بخواهد.

۱. کسی که امان و پناه بخواهد، زنهارخواه.
۲. (اسم ) امانت.

کسی که امان وپناه ب واهد، عهدوپیمان بستن
( صفت ) ۱ - آنکه شرط و عهد کند. ۲ - کسی که امان و مهلت طلبد جمع زینهاریان.

کسی که امان و پناه بخواهد.

💡 گردبادش جلوه انگشت زنهاری کند دامن دشتی که گرم از سینه مجنون بود

💡 در عدم هم اجزایم دستگاه زنهاری ست این غبار بر هر خاک خط‌ کشنده می ریزد

💡 صورت انگشت زنهاریم و قدی می‌کشیم در بلندیهای ناخن‌گردن ما را سری‌ست

💡 از ایمنی که کندشان عجب نباشد اگر کند روان بر زنهاریان خود زنهار

💡 زیر دامن کعبه راآهوی زنهاری بود در نقاب مشکفام آن دیده مردم شکار

💡 شمع بر بالین من انگشت زنهاری شود برگ گل چون لاله گردد داغدار بسترم