رهوار

لغت نامه دهخدا

رهوار. [ رَهَْ ] ( ص مرکب ) مرکب رونده فراخ گام و خوش راه و نجیب. ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ):
یکی اسب رهوار زیر اندرش
لگامی بزرآژده بر سرش.فردوسی.نیکخوی را به ره عمر در
زیر خرد مرکب رهوار کن.ناصرخسرو.کیسه زر چون ز ناردانه بیاگند
کسوت دیبا گرفت و مرکب رهوار.سوزنی.- سمند رهوار؛ اسب خوش راه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به راهوار شود.

فرهنگ معین

(رَ ) (ص مر. ) نک راهوار.

فرهنگ عمید

= راهوار

فرهنگ فارسی

مرکب رونده فراخ گام و خوش راه و نجیب.

جمله سازی با رهوار

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 آن بخت جوان است‌ که بر باد روان است یا شخص همایون تو بر مرکب رهوار

💡 به خنده می‌نهفت از دلش تنگی به رهواری همی پوشید لنگی

💡 ز تازی مرکبی نامی و رهوار برو زرین ستام و زین شهوار

💡 من چه گویم جفا و جنگ ترا؟ جرم رهوار و عذر لنگ ترا؟

💡 زمانه اسب حرون بود و کره توسن بزیر دولت تو کرده پیشه رهواری

💡 همره یک ناقه ی رهوار، زود جانب آن قافله بر همچو دود

💡 آن مسافر رهوار که با کوله‌پشتی کوچکش در جاده‌های خاکی قدم می‌زد، به دنبال کشف معنای جدیدی از زندگی در دل طبیعت بکر و خلوت بود.

💡 در داستان‌های کلاسیک، شخصیت‌های رهوار معمولاً با چالش‌های اخلاقی و روحی بزرگی روبرو می‌شوند که آن‌ها را به سمت خودشناسی و بلوغ بیشتر سوق می‌دهد.

💡 زندگی مانند مسیر طولانی برای یک رهوار است که باید در هر مرحله از سفر، با صبوری و شجاعت با سختی‌ها و آسایش‌ها روبرو شود.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران