رنج بردن

رنج بردن. [ رَ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) تحمل صدمه و اذیت و مصیبت نمودن. ( ناظم الاطباء ). زحمت کشیدن. رنج کشیدن. تحمل مشقت و محنت کردن:
پسندیدم آن هدیه های تو نیز
کجا رنج بردی ز هر گونه چیز.فردوسی.بسی رنج برد اندر آن روزگار
به افسون و اندیشه بی شمار.فردوسی.به چاره درون هیچ ره خودنبود
همی گفت کاین رنج بردن چه سود.فردوسی.جهان جای بقا نیست به آسانی بگذار
به ایوان چه بری رنج و به کاخ و به ستاوند.طیان.من به پروردن تو رنج بدان روی برم
که تو در جستن کام دل من رنج بری.فرخی.امیر ماضی چند رنج برد و مالهای عظیم بذل کرد تا قدرخان، خانی یافت. ( تاریخ بیهقی ). یک سال و نیم در این رنج برد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 538 ).
به کشت ار برد رنج کشورزیان
چنان کن که ناید به کشور زیان.اسدی.رنج مبر که به گفتار تو بازنایستند [ بوزینگان ]. ( کلیله و دمنه ). مردی مر غیر را می گفت رنج مبر. ( کلیله و دمنه ).
از این بایست چندین رنج بردن
که بی رنجی نخواهی گنج بردن.عطار ( اسرارنامه ).

(رَ. بُ دَ ) (مص ل. ) ۱ - آزار دیدن، درد کشیدن. ۲ - غصه خوردن.

( مصدر ) ۱ - زحمت کشیدن مشقت کشیدن. ۲ - درد کشیدن تحمل درد کردن. ۳ - اندوه خوردن غصه خوردن.

آزار دیدن، درد کشیدن.
غصه خوردن.

💡 تنم چون موی گشت از رنج بردن دلم چون سنگ گشت از صبر کردن

💡 مبر تو رنج که روزی به رنج نفزاید به رنج بردن تو چرخ زی تو نگراید

💡 ترا این دم بباید رنج بردن پس آن دم اندر اینجا گنج بردن

💡 با هزاران رنج بردن گنج عالم هیچ نیست دولت آن باشد ز در بی‌انتظار آید ترا

💡 رنج بردن در طریق عاشقی بیهوده نیست در نکویان بدگمانی گر چنین ظن می‌بری

💡 چه مقصودست چندین رنج بردن که چون شمعی فرو خواهیم مردن