رسیدنی

رسیدنی. [ رَ / رِ دَ ] ( ص لیاقت ) درخور رسیدن. لایق رسیدن. شایسته رسیدن: رسیدنی می رسد. ( یادداشت مؤلف ): روز آدینه شانزدهم ماه رمضان امیر چون آنجا رسیده بود مقام کرد دو روز تا کسانی که رسیدنی اند دررسند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 628 ).

در خور رسیدن لایق رسیدن شایسته رسیدن.

💡 چون یافت دل که بر سر راهی رسیده ام ننشست از طلب که به آن کو رسیدنیست

💡 جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد خوش است دهر به پرسیدنی نمی‌ارزد

💡 ای گلستان عمر، ز سر برگ تازه کن کان مرغ آشیان به گلستان رسیدنی ست

💡 با خویش می زدم که فراق ار چنین بود این چاشنیت در بن دندان رسیدنی ست

💡 پروانه وار پیش روم بهر سوختن کان شمع دیده در شب هجران رسیدنی ست

💡 جانی که از فراق رها کرد خانه را یاد آورید کارزوی جان رسیدنی ست