ربانی

ربانی. [ رَب ْ با ] ( از ع، ص نسبی ) مخفف رَبّانی منسوب به رب. ( از متن اللغة ) ( از منتهی الارب ). خدایی. یزدانی. ایزدی:
ترا گفتند ازین بازار بگذر خاک بیزی کن
که اینجاریزها ریزند صرافان ربانی.خاقانی.اما بی تأیید آسمانی و عنایت ربانی بحیلت بشری، سعادت مقصود جمال نمینماید. ( سندبادنامه ص 55 ). رحمت ربانی بر روان امیر ماضی تبرد ضریحه و تقدس روحه و ریحه. ( ترجمه تاریخ یمینی ). و حکم ربانی و تقدیر آسمانی در تغییر احوال و تبدیل ابدال غالب آمد.( ترجمه تاریخ یمینی ).
ز خلوتگاه ربانی وثاقی در سرای دل
که تا قصر دماغ ایمن بود زآواز بیگانه.سعدی. || دانشمند راسخ در علم و دین. دانشمند باعمل. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). راسخ در علم و دین. ج، رَبّانیّون. ( متن اللغة ). صاحب معالم گفته که: ربانی فقیه را گویند و برخی فقیه آموزگار را نامند. عالم تعلیم یافته عامل، و اگر مرتکب حرام شود ربانی نیست. ( از متن اللغة ). ابن اثیر گفته این کلمه بمعنی عالمی است که در علم دین راسخ باشد. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ). خدای شناس. ( ترجمان القرآن ) ( مهذب الاسماء ). مرد خدایی متعبد عارف باﷲ، منسوب به رب. ج، ربانیون. ( ناظم الاطباء ). مرد خدایی متعبد عارف باﷲ عزوجل، منسوب به رب با افزودن الف و نون برای مبالغه. ( از منتهی الارب ) ( از مجمل اللغة ). خداشناس. ( السامی فی الاسامی ) ( دهار ). ربی. ( السامی فی الاسامی ). برخی گفته اند سریانی الاصل است ولی این قول به صحت نرسیده و در زبان سریانی یافت نشده، و برخی گفته اند منسوب به «ربان » است، و پاره ای دیگر گویند منسوب به رب که عبارت از ایجاد چیزی است حالاًفحالا تا بحد تمامیت رسد. و رب بجز بر خدای تعالی اطلاق نشود پس الف و نونی که به رب افزوده شده برای مبالغه باشد... و جمعی دیگر گفته اند عالم عامل را ربانی نامند. ( از کشاف اصطلاحات الفنون ). || آنکه بعلم خود خدای طلبد. ج، ربانیون. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
- عارف ربانی؛ دانشمند راسخ در علم و دین. ( ناظم الاطباء ):
عالم و عابد و صوفی همه طفلان رهند
مرداگر هست بجز عارف ربانی نیست.سعدی.
ربانی. [ رَب ْ با ] ( اِخ ) محمدبن علاء. شیخی بود مر صوفیه را در بعلبک. ( منتهی الارب ).
ربانی. [ رُب ْ با نی ی ] ( ع اِ ) رُبّان. مهتر کشتیبانان. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( از بلوغ الارب ج 3 ص 366 ). ربان. رئیس ملاحان در دریاها. ( از متن اللغة ).

(رَ بّ ) [ ع. ] (ص نسب. ) عابد، عارف، خداشناس. ج. ربانیون، ربانیین.

۱. مربوط به رب، خدایی، اللهی.
۲. عالم راسخ در علم دین، خداشناس، عابد، عارف.

مردخداشناس، مردعابدوعارف، عالم راسخ درعلم دین
( صفت ) مرد خدایی خداشناس متعبد راسخ در دین. جمع ربانیون ربانیین: یکی از علمای ربانی است.
مهتر کشتیبانان ربان

ربّانی
ایزدی، خدایی، یزدانی. عابد، عارف، خداشناس.
(جمع): ربانیون، ربانیین.
روحانی، خداجو.
یکی از نام های خانوادگی در کشورهای مسلمان.

💡 برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار مهربانی کن و مه را بسها باز گذار

💡 ازو بر هر سری مهری نهانی است وگر خشم آورد هم مهربانی است

💡 به رنج از دوستی سیری نیابیم ز راه مهربانی رخ نتابیم

💡 تو با خلق خدا، چون مهربانی خدای خلق، با تو مهربان است

💡 معلوم مهربانی اهل هوس که چیست بشنو سخن که عاشقم و مهربان منم

💡 مرا گر به تن مهربانی کنید دلم را بدین رزم و کین مشکنید