دوانه

دوانه. [ دَ ن َ ] ( نف ) نعت فاعلی از دویدن مثل: روانه از رفتن.
- دوانه گردیدن؛ دوان شدن. دویدن. ( یادداشت مؤلف ):
از سوزش کون دوانه گردی
زآنگونه که در نیابدت تیر.سوزنی.

(دَ نِ ) (ق. ) شتابان، دوان.

نعت فاعلی از دویدن مثل روانه از رفتن.

شتابان، دوان.

💡 هندوانه عملی کرد وی و من غافل دلم از سینه برآورده و از فرق دمار

💡 ای که ز لعب اختران مات و پیاده گشته‌ای اسپ گزین فروز رخ جانب شه دوانه کن

💡 به سوی مریم آید دوانه گر عیسی‌ست وگر خر است بهل تا کمیز خر بوید

💡 چشم‌آذر در یکی از قسمت‌های برنامهٔ خندوانه این ترانه را بازخوانی کرد.

💡 با مهر تو از غیر بریدم که به دهر نگرفته دو هندوانه کس در یک دست