لغت نامه دهخدا
( آبکامه ) آبکامه. [ م َ / م ِ ] ( اِ مرکب ) نان خورشی و نوعی از گوارشن بوده است بطعم ترش، وآن را از نان خشک گندم یا جو که در آب خیسانده و مدتی برای تخمیر در آفتاب مینهاده اند حاصل کنند، و گاهی پودنه و تخم کرفس و دارچینی و قرنفل و ابازیر دیگربر آن می افزایند. و یک قسم آن را از ماست و شیر و تخم سپند و خمیر خشک و سرکه میکرده اند، و آبکامه را برای تجارت از شهری بشهری نیز میبرده اند. مُری. کامه.کومه. و معرب آن کامَخ: و از وی [ از مرو] پنبه نیک و اشترغاز و فلاته و سرکه و آبکامه و جامه های قزین و ملحم خیزد. ( حدودالعالم ). گاوپای گفت خواجه را لذت آبکامه دامن گیر شده، کنیزک را گفت از همسایه آبکامه بخواه، کنیزک بخانه همسایه رفت و گفت خواجه من میفرماید که این سُکره را آبکامه پر کن، همسایه گفت نمانده است. ( روضةالعقول ). و ترتیب سرای توو لذت ریچار تو معلوم، مگر خواجه من بنده تو از آبکامه شما خورده است. ( روضةالعقول ). آن کنیزک دیگر تای نان سپید باضافت کامه برد و گفت هرگاه که آبکامه بایست باشد بی اعلام خاتون مرا بگوی تا به اسعاف رسانم، کنیزک با نان و کامه در خدمت خواجه رفت. ( روضةالعقول ). || آش و یخنی ترش. || آش ترخانه. آش بازرگان. || گوارشن. هاضوم.
