آداد

( آداد ) آداد. ( ع اِ ) ج ِ اَدّ و اِدّ و اِدّه.
اداد. [ اَدْ دا ] ( اِ ) در لغت بربری، نام گیاهی است که بعربی اشخیص گویند. در لغت بربرهمزه کلمه اصلی است. رجوع به اشخیص شود. شوک العلک.بشکراین. خامالاون لوقس. اقسیا. ( ترجمه ابن بیطار ). و رجوع به ادّادا شود.
اﷲداد. [ اَل ْ لاه ] ( اِخ ) از امرای لشکر امیرتیمور گورکان. وی برادر سیف الدین بود. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج 3 ( فهرست ) شود.
اﷲداد. [ اَل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است جزء دهستان کله بور بخش مرکزی شهرستان میانه در 31 هزارگزی جنوب باختری میانه و 31 هزارگزی شوسه تبریز به میانه. کوهستانی و معتدل است. سکنه آن 100 تن هستند که مذهب تشیع دارند و بترکی سخن میگویند. آب آن از چشمه، محصول آن غلات، نخودسیاه، بزرک و عدس، و شغل مردم زراعت و گله داری است.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
اﷲداد. [ اَل ْ لاه ] ( اِخ ) دهی است از دهستان مانه بخش مانه شهرستان بجنورد در 2 هزارگزی شمال باختری مانه سر راه مالرو محمدآباد. جلگه و گرمسیر است. سکنه آن 65 تن شیعه هستند که به کردی و فارسی سخن میگویند. آب آن از رودخانه اترک و محصول آن غلات، پنبه و برنج، و شغل مردم زراعت است.راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9 ).
اﷲداد. [ اَل ْ لاه ]( اِخ ) سرهندی. او راست کتاب مدارالافاضل در لغت فارسی. رجوع به فهرست کتابخانه سپهسالار ج 2 ص 227 شود.

در لغت بربری نام گیاهی است

اسم: آداد (پسر) (فارسی) (تلفظ: adad) (فارسی: آداد) (انگلیسی: adad)
معنی: خدای هوا، توفان و باران، مأخوذ از افسانه گیل گمش بابلی

اداد (ایزد). اَدَد ( آداد )، یا هدد یکی از خدایان میان رودان است.
در اسطوره ها او را خدای تندر و آذرخش می دانند.
وی در هنگامه طوفان بزرگ، طوفانی بس عظیم می فرستد، تا اوتنپیشتیم ( نوح بابلی ) کشتی خود را به آب اندازد.

آداد
از خدایان تمدن بین‌النهرین شناخته شده و نام آدادنراری مؤسس سلاله آشور با آداد شروع می‌شود. آداد به صورت g- jadšuš- diri در لغت‌نامه کوچک کاسی- اکدی ثبت شده.

💡 شهرهای برمیو، سوندریو، بلاجیو، لکو و لودی در امتداد این رودخانه در ایتالیا قرار دارند. رودخانه آداد قبلاً مرز بین جمهوری ونیز و قلمرو دوک میلان پس از معاهده لودی در سال ۱۴۵۴ میلادی بودو در اداوار تاریخی جنگهای بسیار در این منطقه رخ داده است بخصوص که ناپلئون، امپراتور فرانسه در سال ۱۷۹۶ در اطراف شهر لودی قوای اتریشی را شکست داد. چند جنگ نیز در حومه شهر کاسانو دی آدا رخ داده است.

💡 آشوریان در سال -۸۰۲ پ.م. - مدعی فرمانروایی بر الی پی، خارخار، آرازیاش، مسو و کشور مادی‌ها و سراسر گیزیل بوندا و ماننا و پارسوآ و آلابریا در قسمت علیای زاب کوچک و آبدادان تا آندیا و دریای کاسپی بودند. همهٔ این سرزمین‌ها در لوح نبشتهٔ شامشی آداد پنجم تحت عنوان نائیری نام‌گذاری شده‌اند.

💡 آداد-نراری دوم ناحیهٔ آن سوی زاب سفلی، از هابهی و زاموآ تا گردنه‌های کشور نامار را درنوردید و قبل از آن نیز به سوی سرچشمهٔ زاب علیا رفت و به کشور مهری که در نزدیکی کرانه‌های غربی دریاچهٔ ارومیه واقع بود، رسید. در عهد شاهان بعدی، توکولتی-نینورت ی دوم که در سال ۸۸۵ پ. م؛ و آشور-ناصیر-پال دوم که در سال‌های ۸۸۳، ۸۸۱، و ۸۸۰ پ. م لشکرکشی کردند، تجاوز و لشکرکشی به سرزمین‌های شرقی ادامه یافت.