اختلال اضطراب جدایی

💡 اضطراب جدایی بخشی طبیعی از فرایند رشد و نمو است. برخلاف اختلال عاطفی فصلی (که نشانهٔ آن اضطراب شدید است)، اضطراب جدایی معمول نشان‌دهندهٔ پیشرفت سالم در بلوغ شناختی کودک است و نباید یک مشکل رفتاری تلقی شود. اضطراب جدایی عموماً در نوزادان دوازده تا هجده ماه اتفاق می‌افتد و این یک امر طبیعی در نوزادان است. ولی اختلال اضطراب جدایی یک اختلال روانی به حساب می‌آید و نیاز به روان درمانی دارد. این اختلال عموماً در سال‌های پیش دبستانی اتفاق می‌افتد.

💡 اختلالات اضطرابی، گروهی از اختلالات روانی هستند که دارای نشانه‌هایی از اضطراب و ترس‌اند. اضطراب ناشی از نگرانی در مورد آینده است و ترس واکنشی به رویداد کنونی. احساس اختلال اضطرابی می‌تواند دارای نشانه‌های فیزیکی همچون تپش قلب و لرز باشد. چندین اختلال اضطرابی وجود دارد، از جمله اختلال اضطراب منتشر، هراس‌های ویژه، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب جدایی، هراس از مکان‌های باز، اختلال ترس و سکوت انتخابی. اختلال با آنچه منجر به علائم می‌شود متفاوت است. افراد اغلب بیش از یک اختلال اضطرابی دارند.

💡 متخصصان روانشناسی معتقدند که اختلال اضطراب جدایی در کودکان می‌تواند بر روند رشد اجتماعی و تحصیلی آن‌ها تأثیرات بسیار عمیق و گاهی جبران‌ناپذیری در آینده بگذارد.

💡 اگر علائم اختلال اضطراب جدایی در نوجوانان مشاهده شود، حتماً باید برای تشخیص دقیق و شروع درمان‌های رفتاری مناسب به یک روان‌درمانگر متخصص مراجعه نمود.

💡 بسیاری از والدین نگران هستند که آیا رفتار گریزانه‌ی فرزندشان ناشی از یک ویژگی شخصیتی ساده است یا واقعاً به اختلال اضطراب جدایی مربوط می‌شود.