بازغ

بازغ. [ زِ ] ( ع ص ) طلوع کننده. ( آنندراج ). طالعشونده. روشن. ( غیاث اللغات ). درخشان. تابان. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تابنده. برآینده. ج، بَوازِغ. درخشنده. نورگسترنده:
زآنکه بینایی که نورش بازغ است
از عصا و از عصاکش فارغ است.مولوی.شاه آن دان کو ز شاهی فارغ است
بر مه و خورشید نورش بازغ است.مولوی.از سیاهی و سپیدی فارغ است
نور ماهش بر دل و جان بازغ است.مولوی.عارفا تو از معرف فارغی
چون همی بینی که نوربازغی.مولوی.پس ز جالینوس و عالم فارغ اند
همچو ماه اندر فلک ها بازغ اند.مولوی.

(زِ ) [ ع. ] (ص. ) روشن، تابان.

روشن، تابان، درخشان.

طلوع کننده، روشن، تابان، درخشان
( صفت ) روشن تابان.
طلوع کننده روشن

روشن، تابان.

💡 شاه آن دان کو ز شاهی فارغست بی مه و خورشید نورش بازغست

💡 شاهبازغمزه اش راگرچه خط دربوته کرد در کمین سینه کبک است چنگالش هنوز

💡 پس ز جالینوس و عالم فارغند همچو ماه اندر فلکها بازغند

💡 زانک بینایی که نورش بازغست از دلیل چون عصا بس فارغست

💡 مبین هیئت چرخ گردان که باشد نجومش گهی بازغ و گاه آفل

💡 منه تهمت هندسی بر کواکب که آن از چه بازغ شد این از چه آفل