آویشن

( آویشن ) آویشن. [ ش َ ] ( اِ ) صعتر. سعتر. آویشه. آویش. اوشه. اوشن. یوشن. پودنه برّی. پودینه صحرائی. پودنه کوهی. زلف شاهدان: 
چه کنی دنیا بی دین و خرد زیراک 
خوش نباشد بی نان ترّه و آویشن.ناصرخسرو.اکنون نچرد گوزن در صحرا
جز سنبل و کرویا و آویشن.ناصرخسرو.
اویشن. [ اَ ش ِ ] ( اِ ) نگاه و نظر و دیدار. ( ناظم الاطباء ). بصارت و بینایی. ( آنندراج ).
اویشن. [ اَ ش َ ] ( اِ ) بر وزن کشیدن سعتر را گویند و بعضی گویند نوعی از سبزی خوردنی است که در میان پیاز و ترب کارندش. ( مؤید الفضلاء ).

( آویشن ) (شَ )( اِ. )گیاهی است معطر و صحرایی با گل های سفید و برگ های کوچک شبیه نعناع. آویشم، آویشه، آویشنه یا آوشن هم گویند.

( آویشن ) گیاهی علفی، خودرو، معطر با برگ های کوچک و ساقۀ کوتاه که مصرف خوراکی دارد: آویشن کوهی، آویشن شیرازی.
= آویشن

( آویشن ) ( اسم ) نوعی گیاه از تیر. نعناعیان با گلهای سفید یا گلی برگهای کوچک متقابل بیضوی و نوک تیز بدرازی یک سانتیمتر صعتر سعتر پودین. صحرایی یا آویشن شیرازی یا آویشن کوهی مزرنگوش وحشی
نگاه و نظر و دیدار. بصارت و بینایی.

اسم: آویشن (دختر) (فارسی) (طبیعت) (تلفظ: āvišan) (فارسی: آويشن) (انگلیسی: avishan)
معنی: گیاهی از تیره ی نعناعیان با گل های سفید، ( در گیاهی ) گیاهی از تیره ی نعناعیان با گل های سفید یا گلی و برگهای کوچک، پونه صحرائی، پونه کوهی، گیاهی علفی و معطر از خانواده نعناع با شاخه های فراوان و گلهای سفید یا صورتی

آویشن
{Thymus, thyme} [گیاهان دارویی] سرده ای از نعنائیان شامل گیاهان علفی یا بوته ای معطر با ساقه های خوابیده یا خیزان یا راست و با برگ هایی در شکل ها و اندازه های گوناگون و با حاشیۀ صاف یا گاه دندانه دار و کاسۀ گل با حلقۀ کرک در محل گلو و دندانه های زیرین با کرک های مژه...