برآشفتن

( برآشفتن ) برآشفتن. [ ب َ ش ُ ت َ ] ( مص مرکب ) آشفتن. رجوع به آشفتن شود.

( برآشفتن ) ( ~. شُ تَ ) (مص ل. ) خشمگین شدن، غضبناک گردیدن.

( برآشفتن ) ۱. خشمگین شدن.
۲. شوروغوغا کردن: برآشوبد ایران و توران به هم / ز کینه شود زندگانی دژم (فردوسی: ۲/۳۱۱ ).

( بر آشفتن ) ( مصدر ) ۱- خشمگین شدن غضبناک گردیدن. ۲- فتنه برپا کردن شور و غوغا بپاکردن.
آشفتن.

خشمگین شدن، غضبناک گردیدن.

💡 چو اوقات جلال آشفته می‌دارد سر زلفش چه شاید کرد با زلفش برآشفتن نمی‌یارم

💡 جمله بومان به هم برآشفتند هر یکی هرزه​ ای همی گفتند

💡 فقه ره دیدن است و ره رفتن نه برآشفتن و سخن گفتن

💡 چون به غرب فنا فرو رفتند باز خود کامگان برآشفتند

💡 سیاوش بدانست کان کار اوست برآشفتن شه ز بازار اوست

💡 تو ای زلف سیه دانی چرا چون من پریشانی که تا داری دل آشفته بایستت برآشفتن