باده پیما

باده پیما. [ دَ / دِ پ َ / پ ِ ] ( نف مرکب ) شراب خوار و شرابخواره. ( شرفنامه منیری ). شراب خواره را گویند. ( هفت قلزم ). باده خوار. ( آنندراج ). پیماینده شراب را گویند. شرابخوار. ( شعوری ج 1 ورق 150 ). || اندازه کننده باده و شراب. ( ناظم الاطباء ).

( ~. پِ )(ص فا. )شرابخوار،می خوار.

۱. باده خوار، باده نوش: چو با حبیب نشینی و باده پیمایی / به یاد دار محبان باده پیما را (حافظ: ۲۴ حاشیه ).
۲. کسی که بسیار باده بخورد.

شراب خوار
باده پیمای: باده وار، باده نوش

شرابخوار، می‌خوار.

💡 به افغان دل آزرده دارد باده پیمایی شکست شیشه رامشگر بود بزم شرابش را

💡 با حریفان چون نشینی در چمن باده پیمایی ببویی نسترن

💡 باده پیماست هر زمان با غیر نتوان گفت یار یار من است

💡 ساقیا دردسری می دهدم رنج خمار باده پیما که به یک جرعه بسازیم علاج

💡 نه به کفرم سری نه با ایمان نه به تقوی، نه باده پیمایی

💡 تو و خلوتگه احباب علیرغم عدو باده پیمای نزاری دگران بر بادند