انذار

انذار. [ اِ ] ( ع مص ) آگاه ساختن و ترسانیدن. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). نَذر. نُذر. نُذُر. نذیر. ( منتهی الارب ). آگاه ساختن و ترسانیدن از عواقب امری پیش از فرارسیدن آن. ( از اقرب الموارد ). بیم کردن. ( ترجمان القرآن جرجانی ). ترسانیدن و پند دادن. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). بیم دادن. ( یادداشت مؤلف ). || بیم کردن در ابلاغ. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). ترسانیدن در ابلاغ. ( از اقرب الموارد ). ابلاغ. ( تاج المصادر بیهقی نسخه کتابخانه لغت نامه ورق 132 الف ).
- ایام الانذار ( در اصطلاح طب قدیم )؛ بعضی روزها بود که خبر دهد که بحران خواهد بود. ( ذخیره خوارزمشاهی ). و رجوع به قانون ابوعلی سیناکتاب چهارم ص 58 س 14 و تقدمة در همین لغت نامه شود.
|| ( اِمص ) آگاهی. پند. نصیحت. تنبه. ( از ناظم الاطباء ). تهدید. ( یادداشت مؤلف ): بسیار تنبیه و انذار و موعظات نمود و وی را گسیل کرد. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 597 ). و از حضرت پادشاه وعد و وعید و استمالت و انذار می فرمودند. ( جهانگشای جوینی ).
لیک تلخ آمد ترا گفتار من
خواب می گیرد ترا زانذار من.مولوی ( مثنوی ).در نبی انذار اهل غفلت است
کانهمه انفاقهاشان حسرت است.مولوی ( مثنوی ).

( اِ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - ترسانیدن، بیم دادن. ۲ - آگاه کردن.

۱. ترسانیدن، بیم دادن.
۲. آگاه کردن.

ترسانیدن، بیم دادن، آگاه کردن
۱ - ( مصدر ) ترسانیدن بیم دادن. ۲ - آگاه کردن آگاهانیدن. ۳ - پند دادن

💡 محمد حسین هیکل در کتاب حیاة محمد خود ماجرای آیه انذار را به صورت کامل آورده است و در انتهای مطلب نقل می‌کند که پیامبر اسلام رو به مهمانان کرد و گفت: «کدام یک از شما در این امر از من حمایت می‌کند که برادر و ولی و جانشین من در بین شما باشد؟» پس جمعیت از او روی برگرداندند. اما علی برخاست و گفت: «ای رسول خدا من یاور تو هستم، من با کسی که با تو بجنگد در جنگ هستم.» پس بنی هاشم خندیدند و برخی از آنان قهقهه زدند و با تمسخر مجلس را ترک کردند.

💡 در بخش دیگر، بعد از اشاره به این که هدایت بندگان بر خداست، همگان را از دوزخ انذار می‌کند. و آخرین بخش اوصاف کسانی است که در این آتش می‌سوزند و گروهی را که از آن نجات می‌یابند.

💡 محمد بن یعقوب بشوی و محمد ابن جریر طبری بر این باورند که بعضی از آیات قرآن، آیهٔ انذار نامیده شده‌اند؛ از جمله: آیه‌های ۱ و ۲ سوره مدّثر، آیه ۱۲۲ سوره توبه و آیهٔ ۷ سوره شوری. اما مشهورترین آن‌ها آیه ۲۱۴ سورهٔ شعراء است که فرمان خداوند به پیامبر اسلام را برای انذار خویشاوندانش در آغاز دعوت عَلنی، در سال چهَارم بعثت بیان می‌کند.

💡 قرآن از مخالفان محمد نقل می‌کند که از او می‌خواهند اعتبار نبوی خود را با موفقیتهای معجزه آسا نشان دهد، مانند همراهی با فرشته[یاد ۱۹] در پاسخ، به محمد دستور داده شده‌است که از هرگونه تظاهر به «در اختیار داشتن گنجینه‌های خدا»، «علم غیب» یا فرشته بودن خودداری کند[یاد ۲۰] و صرفاً به عنوان یک «انذارکننده» توصیف شده‌است.[یاد ۲۱]