انبیاء جمع واژهی «نبی» و به معنای پیامبران است. این واژه در زبان و متون عربی کاربرد دارد. همچنین، تاریخ ایران در دورهی آل بویه شاهد استفاده از لقب «شاهنشاه انبیاء» برای پادشاهان این سلسله بوده است که نشاندهندهی ترکیب عنوان شاهی با احترام به جایگاه پیامبران است. خاتمالانبیاء نیز عنوانی ویژه برای اشاره به حضرت محمد (ص)، به معنای پایاندهنده و مُهر پیامبران، است که در باور اسلامی جایگاه برجستهای دارد. سورهی انبیاء نیز بیستو یکمین سورهی قرآن کریم است که در مکه نازل شده و ۱۱۲ آیه دارد. این سوره با آیهی «اِقْتَرَبَ لِلنّاسِ حِسابُهُم وَ هُم فی غَفلَةٍ مُعرِضون» آغاز میشود و محور اصلی آن بیان سرگذشت پیامبران پیشین و توجهدادن به روز حساب است.
انبیاء
لغت نامه دهخدا
انبیاء. [ اَم ْ ] ( ع اِ ) ج ِ نبی ٔ. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). ج ِ نبی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ترجمان جرجانی مهذب عادل بن علی ) ( دهار ). پادشاهان آل بویه که لقب شاهنشاه داشتند. این کلمه یعنی شاهنشاه را به کلماتی از جمله انبیاء اضافه می کردند ومی گفتند: شاهنشاه انبیاء. ( از نقودالعربیه ص 135 ).
- خاتم الانبیاء؛ رجوع به همین ماده شود.
|| ( اِخ ) نام سوره بیست و یکم قرآن مجید، مکی، دارای 112 آیه. نخستین آیه اش اینست: اقترب للناس حسابهم و هم فی غفلة معرضون.
فرهنگ معین
( اَ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ نبی، پیامبران.
ویکی واژه
جِ نبی؛ پیامبران.
جمله سازی با انبیاء
💡 سوره انبیاء به معنای پیامبران، یکی از سورههای قرآن است که ۱۱۲ آیه تشکیل شدهاست. این سوره مطابق با ترتیب در مصحف عثمانی بیست و یکمین سور و مطابق با ترتیب نزول سوره هفتاد و سومین سوره است.