اماتت

اماتت. [ اِ ت َ ] ( ع مص ) میرانیدن و کشتن کسی را. رجوع به اماتة شود.
اماتة. [ اِ ت َ ] ( ع مص ) بمیرانیدن. ( تاج المصادر بیهقی ). میرانیدن. ( ترجمان علامه، تهذیب عادل ) ( منتهی الارب ). میراندن و کشتن کسی را. ( غیاث اللغات ). || فرزندمرده شدن. ( منتهی الارب ). مردن بچه زن یا شتر ماده. مردن فرزندیا فرزندان کسی. ( از اقرب الموارد ). || خداوند شتران مرگ رسیده شدن. ( منتهی الارب ). اماتة قوم؛مرگ افتادن در شتران و نیز در گوسفندانشان. ( از اقرب الموارد ). || مبالغه کردن در پختن و گداختن گوشت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || ما اَموَتَه ُ؛ چه مرده دل است او و از آن مرگ دل او را قصد کنند زیرا هر فعل که زیادت نپذیرد از آن تعجب نیاورند. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

(اِ تَ ) [ ع. اماتة. ] (مص م. ) کشتن، بی جان کردن.

اماتة.
کشتن، بی جان کردن.

💡 کل العداوه قد یرجی اماتتها الا عداوه من عاداک من حسد

💡 وَ إِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ قال: قالت الجنّ للانس: نحن نأتیکم بالخبر فانطلقوا الی البحر فاذا هی نار تتاجج. قال: فبیناهم کذلک اذ تصدّعت الارض صدعة واحدة الی الارض السّابعة السّفلی و الی السّماء السّابعة العلیا، فبیناهم کذلک اذ جاءتهم الرّیح فاماتتهم. و قال ابن عباس: هی اثنی عشرة خصلة ستّة فی الدّنیا و ستّة فی الآخرة و هی ما ذکر من بعد.

💡 از مقاماتت اگر فصلی بخونی بر عدو حالی از نامنطقی جذر اصم یابد نجات

💡 «وَ إِنَّ رَبَّکَ هُوَ یَحْشُرُهُمْ» ای یجمع الاوّل و الآخر یوم القیامة فیریهم اعمالهم و یجزیهم بها، «إِنَّهُ حَکِیمٌ» فی تدبیر خلقه فی احیائهم و اماتتهم، «عَلِیمٌ» بهم و باعمالهم.

💡 و صفات جلال هم بر دو نوع است: صفات ذات و صفات فعل. صفات فعل چنانک در صفت اماتت نموده آمد.