ارغند

ارغند. [ اَ غ َ ] ( ص ) ( از کلمه اوستائی اِرِغَنت و پهلوی اَرگَند ) خشمگین. ( برهان ) ( جهانگیری ). غضبناک. ( جهانگیری ). قهرآلود. ( آنندراج ). || دلیر. شجاع. خصم افکن. ( برهان ) ( سروری ). دلیر خصم افکن. ( اوبهی ). || حریص. ( جهانگیری ) ( شعوری ). خداوند شره. ( جهانگیری ). || مستی را گویند که طالب و حریص شراب باشد. ( آنندراج ). صفت ارغنت در اوستا برای دوزخ آورده شده چنانکه در خردادیشت بند 7 و زامیادیشت بند 44 و جز آن و آنرا میتوان بمعنی زشت و تیره و مکروه دانست و نیز این کلمه در اوستا صفتی است برای مخشی ( مگس ) که در این مورد هم به معنی خشمگین و غضبناک است. و اینکه در فرهنگهای فارسی به معنی دلیر و شجاع نوشته اند از لحاظ فقه اللغه درست نیست. ( فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود ج 1 صص 198-199 ). دهارله درفرهنگ پهلوی خویش ارکند پهلوی را به معنی هول، سهمناک، سهمگین و موحش آورده است. رجوع به ارغنده شود.

(اَ غَ ) [ په. ] (ص. ) خشمگین، قهرآلود.

خشمگین، خشمناک، خشم آلود: بگرای چو اژدهای گرزه / بخروش چو شرزه شیر ارغند (بهار: ۲۸۷ ).

( صفت ) خشمگین قهر آلود. توضیح در فرهنگ های فارسی بخطا (ارغند ) را دلیر و شجاع معنی کرده اند.

اسم: ارغند (پسر) (اوستایی) (تلفظ: arqand) (فارسی: اََرغند) (انگلیسی: arghand)
معنی: خشمگین، غضبناک، ارغنده

💡 بندر شود از کشتی چون بیشهٔ انبوه هر کشتی غرنده‌، چو شیر نر ارغند

💡 ز سهم تیر تو ارغنده شیر خون ‌گرید به‌بعشه‌که از آن‌بیشه‌رسته‌چوب خدنگ

💡 رخج را در قدیم رخد نیز می‌گفتند. سرزمین رخج نام خود را از رود اصلی منطقه که امروزه ارغنداب نامیده می‌شود گرفته‌است. رخد و اَرغَند هر دو شکل‌های متفاوتی از یک واژه کهن ایرانی و به معنای «پرآب» هستند.