آهوست

منسوب به آهو؛ زشتی، ناپاکی. عیب و نقص در اندام. گر آهوست بر مرد موی سپید/ ترا ریش و سر گشت چون خنگ بید «فردوسی»

💡 فرصت عیش جهان حیرت چشم آهوست مژه برهم زدنی‌،گرد رمی پیدا شد

💡 گر خورد او گیاه را آهوست ور خورد استخوان‌‌، سگ و سگ‌خوست

💡 صیاد تیرافکن و آهوست چشم تو این طرفه آهویی که با مردم نشسته است!

💡 زان چشمِ آهوانه اشکم هنوز حلقه است کی در نگاه آهوست آن حُجب و بی‌گناهی

💡 به ناف آهوی چین اندر است نافه مشک تو را لطیمه عنبر ملازم آهوست