تحسیر

تحسیر. [ ت َ ] ( ع مص ) مانده کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || آرمان خورانیدن. ( تاج المصادربیهقی ). دریغ خورانیدن کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). به حسرت واداشتن کسی را. ( از اقرب الموارد ). کسی را در حسرت افکندن. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). || حقیر داشتن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تحقیر کردن کسی را. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). || آزردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). || پر بیوفتیدن مرغ. ( تاج المصادر بیهقی ). افتادن پر مرغ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ).

(تَ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - مانده کردن. ۲ - دریغ خورانیدن دیگری را. ۳ - حقیر داشتن. ۴ - آزردن.

۱. سبب حسرت شدن.
۲. آزار دادن کسی.

( مصدر )۱- مانده کردن. ۲- دریغ خورانیدن دیگری را. ۳- حقیر داشتن. ۴- آزردن. جمع: تحسیرات.

مانده کردن.
دریغ خورانیدن دیگری را.
حقیر داشتن.
آزردن.

💡 مرگ زلزالت بس ار قاف بقا را قوتی مرگ تحسیرت بس ار سیمرغ دولت را پری

💡 همی ریزد از باد در خاک همچون ز تحسیر پرّ کبوتر شکوفه

💡 گرچه ز گریز گاه زنگان در دام تحسر است و تحسیر