بشاعت

بشاعت. [ ب َ ع َ ] ( از عربی، مص ) مأخوذ از تازی، بی طعم شدن طعام. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). بی مزه شدن. ( آنندراج ). و رجوع به بشاعة شود.
بشاعة. [ ب َ ع َ ] ( ع مص ) ناخوش شدن مرد از خوردن طعام بدمزه: بشع الرجل بشعا و بشاعة. || بی مزه شدن. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || طعمی مرکب از تلخی وقبض: مثل اجتماع المرارة والقبض فی الحضض. ( قانون ابن سینا ). || بدبوی شدن دهان از ناکردن خلال و مسواک. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || لبریز آب گردیدن رودبار: بشعالوادی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). || عاجز و تنگ شدن بکاری: بشع بالامر. ( از منتهی الارب ) ( ازآنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || گلوگیر شدن. ( زوزنی ). گلوگیر شدن طعام. ( تاج المصادر بیهقی ).

(بَ عَ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - از خوردن غذای بدمزه ناخوش شدن. ۲ - بی مزه شدن.

۱. زشت و ناپسند شدن.
۲. از خوردن طعام بی مزه ناخوش شدن.
۳. بدبو شدن دهان.

۱- ( مصدر ) ناخوش شدن از خوردن طعام. ۲- بد مزه و بد بوی گردیدن دهان از خلال و مسواک نکردن. ۳- بیمزه شدن بی چاشنی شدن. ۴- ( اسم ) بیمزگی. ۵- ناخوشی.

از خوردن غذای بدمزه ناخوش شدن.
بی مزه شدن.

💡 خوش شد از دست او به ذوق ارچه از بشاعت زبان همی فرسود

💡 دانی که مار و موش شریکند در فساد و زیاد هر دو کام و زبان را بشاعتست