اکسایش

{oxidation} [شیمی، مهندسی بسپار] واکنشی که در آن ترکیبات یا بنیان ها الکترون از دست می دهند

اُکْسایش (oxidation)
در علوم زمین، نوعی هوازدگی شیمیایی، ناشی از واکنش شیمیایی بین بعضی کانی های خاص، سرشار از آهن در سنگ ها و اکسیژن موجود در آب. اکسایش سبب تشکیل خاک یا نهشته ای سرخ رنگ می شود. این رسوب غالباً روی دیواره های داخلی کانال ها، تونل ها و پل ها تشکیل می شود.

واکنشی که در آن ترکیبات یا بنیان‌ها الکترون از دست می‌دهند.

💡 جایی که در یک واکنش شیمیایی، دو واکنشگر دارای عناصر مشابه با عدد اکسایش نایکسان باشند و پس از واکنش، در فراورده، آن عنصر دارای یک عدد اکسایش باشد، فرایند آمیخت ناهمگن صورت پذیرفته‌است.

💡 تحت شرایط مشابه و با استفاده از کاتالیزورهای یکسان، همانگونه که در اکسایش بوتان صورت می‌گیرد، می‌توان در هوا، استالدئید را برای تولید اسید استیک، توسط اکسیژن اکسید کرد.

💡 داده‌های برداشت شده از ابرهای طوفانی به هنگام رعد و برق ۱۰۰۰ رادیکال هیدروکسیل بیشتر از مقدار طبیعی را نشان داده‌اند. دانشمندان تخمین می‌زنند چیزی در حدود ۲ تا ۱۶ درصد میزان اکسایش جو کره زمین، یا تمیزکاری که به صورت طبیعی در جو زمین اتفاق می‌افتد، توسط صاعقه انجام می‌شود.[۴]

💡 (۲۸ بهمن ۱۲۹۵ - ۱۳ اسفند ۱۳۶۴) یک زیست‌شیمیدان امریکایی بود که در زمینهٔ بیوانرژیتیک تلاش‌های بسیاری کرد. همین امر سبب شد تا وی به همراه یوگین کندی در سال ۱۳۲۷ پی ببرد که فرایند فسفرگیری اکسایشی در میتوکندری رخ می‌دهد.