اسبال

اسبال. [ اِ ] ( ع مص ) جاری کردن. ( غیاث ). - اسبال دمع؛ پیاپی ریختن اشک. پیاپی آمدن اشک. ( منتهی الارب ).
- اسبال سما؛ باریدن آسمان. باریدن باران. ( منتهی الارب ).
- اسبال مطر؛ پیاپی آمدن باران. ( منتهی الارب ).باران باریدن. ( زوزنی ).
|| اسبال زرع؛ برآمدن خوشه کشت. ( منتهی الارب ). خوشه کشت بیرون آمدن. ( تاج المصادر بیهقی ). صاحب خوشه شدن کشت. ( منتهی الارب ). || اسبال طریق؛ بسیار آینده و رونده شدن راه. ( منتهی الارب ). || بسیار کردن سخن بر کسی. ( زوزنی ): اسبل علیه. ( منتهی الارب ). || فروهشتن. فروگذاشتن ازار و مانند آن به تکبر. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ). فروگذاشتن جامه. ( غیاث ). فروگذاشتن ازار و آنچه بدان ماند. ( زوزنی ). || فروگذاشتن پرده و جز آن. فروریختن. || سست کردن بند ازار. ( منتهی الارب ).
اسبال. [ اَ ] ( ع اِ ) اسبال دلو؛ دهانه های دلو. ( منتهی الارب )؛ لبهای آن.

( اِ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) باران باریدن. ۲ - بسیار سخن گفتن بر کسی. ۳ - (مص م. ) جاری کردن، روان ساختن.

باریدن باران.

۱ - ( مصدر ) باران باریدن پیاپی باریدن. ۲ - بسیار سخن بر کسی گفتن. ۳ - ( مصدر ) جاری کردن روان ساختن. ۴ - فرو گذاشتن جامه و پرده و مانند آنها.
دهانه های دلو

باران باریدن.
بسیار سخن گفتن بر کسی.
جاری کردن، روان ساختن.

💡 قوله تعالی: وَ اللَّاتِی یَأْتِینَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِکُمْ الآیة کردگار نهان دان، خداوند مهربان، و بخشاینده بر همگنان، درین آیت خبر داد از رحمت و فضل خود بر بندگان، و اسبال ستر خویش بر عیب ایشان، تا همه خود داند فعل بد ایشان، و آب رویشان نبرد نزدیک خلقان. هر چند رهی شوخ‌تر، وی جلّ جلاله کریم‌تر، هر چند رهی گیرنده‌تر، اللَّه او را باز خواننده‌تر.