ستیهیدن

ستودن، تمجید کردن، ستایش کردن

نکوهیدن، ملامت کردن، سرزنش کردن

ستیهیدن. [ س ِ دَ ] ( مص ) ستهیدن. در اوراق مانوی بپارتی «ستی هگ » ( نزاع طلب،ستیزه جو )، ستیهیدن فارسی مشتق از «سته » = ستیغ فارسی است. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). ستیزه کردن. ( برهان ) ( اوبهی ) ( غیاث ) ( آنندراج ). لجاجت کردن. ( برهان ) ( آنندراج ):
به آنکس که جانش ز حکمت تهیست
ستیهیدنت مایه ابلهی است.شاکربخاری.چنین داد پاسخ که زفتی ز شاه
ستیهیدن مردم بی گناه.فردوسی.ز نادان که گفتیم هفت است راه
یکی آنکه خشم آورد بی گناه.فردوسی.بهفتم که بستیهد اندر دروغ
به بیشرمی اندر بجوید فروغ.فردوسی.و لجاج و ستیهیدن گرفت که زیادت خواهم. ( سندبادنامه ص 290 ). || سخن ناشنودن و نافرمانی نمودن. || فریاد و شور. ( آنندراج ) ( برهان ).

(س دَ )(مص ل. )= ستهیدن: ۱ - ستیزه کردن. ۲ - نافرمانی کردن. ۳ - لجاج کردن.

۱. لجاج کردن.
۲. گردنکشی.
۳. نافرمانی کردن: در کارها بتا «ستهیدن» گرفته ای / گشتم ستوه از تو من از بس که بستهی (ابوشعیب: شاعران بی دیوان: ۱۶۶ )، به دشت نبرد آن هزبر دلیر / سکیزد چو گور و ستیهد چو شیر (دقیقی: ۱۱۳ )، تو نکوکار باش تا برهی / با قضا و قدر چرا ستهی (سنائی۱: ۹۲ ).

ستیزه، لجاج، گردنکشی ونافرمانی، لجبازی، جدال
( مصدر ) ( ستهید ستهد خواهد ستهید بسته ستهنده ستهیده ) ۱ - ستیزه کردن جدال کردن. ۲ - آواز بلند کردن و غریدن. ۳ - نافرمانی کردن.
ستهیدن در اوراق مانوی به پارتی ستی هگ. ستیزه کردن.

ستهیدن:
ستیزه کردن.
نافرمانی کردن.
لجاج کردن.