سنگ گوش

{ear stone/ earstone, otolith} [اقیانوس شناسی، جانور شناسی] سنگی بیضوی و سخت با ساختاری کلسیمی که در کیسه های غشایی، مانند گوش داخلی مهره داران، جای دارد

سنگ گوش ( به انگلیسی: Otolith ) سنگی بیضوی و سخت با ساختاری کلسیمی که در کیسه های غشایی، مانند گوش داخلی مهره داران، جای دارد.

رجوع شود به:سنگیزه گوش

سنگی بیضوی و سخت با ساختاری کلسیمی که در کیسه‌های غشایی، مانند گوش داخلی مهره‌داران، جای دارد.

💡 رها شدن آب از مواد معدنی هیدراته، "آب زدایی" نامبرده می شود و در فشارها و دماهای ویژه برای هر ماده معدنی اتفاق می افتد، چون صفحه به اعماق زیاد فرو می رود. آب آزاد گردیده از سنگ، نقطه ذوب سنگ گوشته پوشاننده را پایین می آورد، که بعد از آن گرفتار ذوب نسبی می شود و به علت چگالی سبک تر نسبت به سنگ گوشته اطراف بالا می رود و به شکل موقت در شالوده لیتوسفر استخر می گردد. و بعد از آن ماگما از بین پوسته بالا می آید و سنگ‌های پوسته‌ای مالدار از سیلیس را در خود جای می‌دهد که منتهی به یک ترکیب متوسط نهایی می گردد. زمانیکه ماگما به سطح بالایی نزدیک می شود، در یک محفظه ماگما در پوسته زیر آتشفشان استراتو جمع می شود.

💡 از اصلی‌ترین علایم لابیرَنتیت، سرگیجه یا احساس گیجیِ شدید است. دستگاه دهلیزی از مواد حساسی تشکیل شده که شامل سه مجرای نیم‌دایره‌ای است و وظیفهٔ اصلی آن دریافت حرکات چرخشی است و «سنگ گوش» هم وظیفهٔ دریافت حرکات مستقیم را برعهده دارد.