زفانه

💡 از زفانها هر سخن بیرون رود از زفان شاعران موزون رود

💡 تو زفانه گر نباشی بی شکی با ازل بینی ابد گشته یکی

💡 در فقیری چون زفانه باش راست سوی عقل و سوی جان منگر بخواست

💡 و بوذ کی [که] بدین زخم مهره گردن بشکند سوی گلو و خناق افتد و علاج آن بوذ کی یکی آلت سازند چون انبور [انبر] و به گلو فروکنند و پایه انبر بکشند تا سر انبر کی به گلو اندر بوذ باز روذ و مهره بجای خویش روذ. یا لقام [لگام، افسار] نیز کی آرند و زفانه [زبانه] لقام به گلو فروکنند چنان‌که اسب را و آنگاه نایزه لقام بکشد تا زفانه لقام مهره گردن را باز جای خویش برذ و لکن رفانه لقام دراز بایذ.

💡 روز محشر محو گردد سر به سر جز زفان او زفانهای دگر