رنگ باختن

رنگ باختن. [ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) پریدن رنگ از ترس و بیم. زرد شدن رنگ چهره از ترس. رنگ پریدن. رجوع به رنگ پریدن شود:
رنگ می بازد ز نام بوسه یاقوت لبش
از اشارت آب می گردد هلال غبغبش.صائب ( از آنندراج ).باختم رنگ، شب وصل تو چون روی نمود
چهره ام زرد شد از پرتو مهتابی خویش.ناصرعلی ( از بهار عجم ).

( ~. تَ )(مص ل. ) بی رنگ شدن.

( مصدر ) کمرنگ شدن پریدگی رنگ ( صورت و غیره ).

sbiadire
بی رنگ شدن.

💡 اعدا چو روز قتل به خونریز تاختند زان آفتاب تیغ ستان، رنگ باختند

💡 برو طبیب، که جان دادن من از غم دوست ز رنگ باختن غمگسار معلوم است

💡 یاقوت های راز نهان رنگ باختند زین آتشی که در دل احباب زد رخت