واژه «دوکوهانه» به شتری گفته میشود که دارای دو کوهان است. این نوع شتر معمولاً در مناطق خشک و بیابانی برای حمل بار و سواری استفاده میشود. دوکوهانه نسبت به شتر یککوهانه توانایی ذخیره آب و غذا در کوهانها را بهتر دارد. این ویژگی سبب میشود مسافتهای طولانیتری بدون نیاز به آب و غذا طی کند. شتر دوکوهانه در تجارت و حمل و نقل سنتی اهمیت زیادی داشته است. از نظر زیستشناسی، کوهانها چربی ذخیره میکنند که در شرایط کمآبی به انرژی تبدیل میشود. این شتر در مناطق آسیای میانه و صحرای گوبی بیشتر دیده میشود. دوکوهانه نمادی از استقامت و توان تحمل سختیهای محیطی است. این صفت در ادبیات و اصطلاحات محلی نیز به استقامت و پایداری حیوان نسبت داده شده است.
دوکوهانه
فرهنگ عمید
دارای دو کوهان، شتری که دو کوهان دارد.
فرهنگ فارسی
( صفت ) دارای دو کوهان ( شتر ).
دانشنامه عمومی
دوکوهانه یا چشم قوچان روستایی در دهستان بندان بخش مرکزی شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
جمله سازی با دوکوهانه
💡 میانگین طول عمر یک شتر ۴۰ تا ۵۰ سال است. ارتفاع شانهٔ یک شتر تککوهانهٔ بالغ، حدود ۱۸۵ سانتیمتر و تا بالای کوهان، حدود ۲۱۵ سانتیمتر است. شترها میتوانند بهمدتی محدود، با حداکثر سرعت ۶۵ کیلومتر بر ساعت، بدوند و همچنین میتوانند مسافت بیشتری را با سرعت ۴۰ کیلومتر بر ساعت، حرکت کنند. وزن شترهای دوکوهانه، ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم و وزن یککوهانهها، ۳۰۰ تا ۶۰۰ کیلوگرم، است.
💡 زمانی که انسان برای نخستین بار، شتر را اهلی کرده است، مورد مناقشه است. نخستین شترهای یککوهان اهلیشده ممکن است در حدود سه هزار تا هزار سال پیش از میلاد، در جنوب عربستان، اهلی شده باشند. شترهای دوکوهانه نیز در حدود ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد، در شهر سوخته ایران، بهصورت اهلی وجود داشتهاند.