حبسگاه. [ ح َ] ( اِ مرکب ) محبس. زندان. سجن. دوستاق:
وز بهر حبس گاه چو مارم همی فسای.مسعودسعد.یارب از این حبسگاه باز رهانش که هست
شروان شرالبلاد خصمان شرالدواب.خاقانی.که خود زبان ِ زبانی بحبسگاه جحیم
دهد جواب یواجب که اخسئوافیها.خاقانی.
(حَ ) [ ع - فا. ] (اِمر. ) زندان، محبس، ندامتگاه.
حبس خانه، محبس، زندان.
( اسم ) زندان محبس.
زندان، محبس، ندامتگاه.
💡 هست بر سقف او یکی روزن که شود حبسگاه ازآن روشن
💡 نشگفت،ازیندو آتشسوزان که با منست کاین حبسگاه تیره شود قبلهٔ مغان
💡 دلش چون حبسگاهش غمگن و تنگ غمانگیزش نوا و سوگ آهنگ
💡 رو به بازی نگر که افکندند چون شیر نرم به حبسگاه اندر
💡 حبسگاه موقتی تنگ است همهجا بین حبسیان جنگ است
