تارک نشین

تارک نشین. [ رَ ن ِ ] ( نف مرکب ) کسی که بتارک جای دارد. بالانشین. بلندپایه. رفیع. والامقام:
زمین را منم تاج تارک نشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین.نظامی.

( رَ. نِ ) (ص فا. ) بالانشین، بلندپایه، والامقام.

( صفت ) ۱- کسی که بتارک جای دارد بالا نشین. ۲- بلند پایه والا مقام.

بالانشین، بلندپایه، والامقام.

💡 زمین را منم تاج تارک نشین ملرزان مرا تا نلرزد زمین