«بخشایندگی» واژهای در زبان فارسی است که به معنای گذشت، بخشش و چشمپوشی از خطاها و بدیهای دیگران به کار میرود و بیانگر صفتی اخلاقی و پسندیده در رفتار انسان است. این واژه از ریشه «بخشاییدن» گرفته شده و به حالتی اشاره دارد که در آن فرد با بزرگواری از اشتباه یا خطای دیگری در میگذرد و او را مورد سرزنش یا مجازات قرار نمیدهد. بخشایندگی معمولاً نشانه مهربانی، بزرگی روح و توانایی کنترل خشم و کینه در انسان دانسته میشود. افرادی که دارای این صفت هستند، به جای انتقام یا سختگیری، تلاش میکنند با گذشت و مدارا روابط انسانی را حفظ کنند. در بسیاری از فرهنگها و آموزههای دینی نیز بخشایندگی از فضیلتهای مهم اخلاقی به شمار میآید. این ویژگی میتواند باعث آرامش درونی فرد و ایجاد همدلی و صلح در میان مردم شود. بخشایندگی گاهی با مفاهیمی مانند مهربانی، گذشت، عفو و مدارا همراه دانسته میشود. داشتن این صفت نشاندهنده توانایی انسان در درک خطاهای دیگران و برخورد انسانی با آنها است.
بخشایندگی
لغت نامه دهخدا
بخشایندگی. [ ب َ ی َ دَ / دِ ] ( حامص ) ترحم و شفقت. ( ناظم الاطباء ). عفو. بخشش. درگذشتن از گناه:
متاب ای پارساروی از گنهکار
ببخشایندگی در وی نظر کن.سعدی ( گلستان ).|| جوانمردی و سخاوت. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
ترحم و شفقت عفو.
جمله سازی با بخشایندگی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 متاب، ای پارسا، روی از گنهکار به بخشایندگی در وی نظر کن
💡 قوله تعالی: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند جهان دار دشمن پرور ببخشایندگی دوست بخشای بمهربانی.
💡 کشتن و جلوگیری از هجوم دشمن به مرز و بوم خویش از صفات ارتشتاران است و عیوبی که باید از آنها بپرهیزند، عبارتاند از: ستمکاری، آزار، پیمانشکنی، نابخشایندگی، خشونت، تکبر و خوار شمردن دیگران.
