ازلال

ازلال. [ اِ ] ( ع مص ) لغزانیدن. ( منتهی الارب ). بلغزانیدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( مجمل اللغه ). لخشانیدن. ( مجمل اللغه ). || دادن چیزی از حق کسی را به او. ( منتهی الارب ). چیزی از حق کسی به وی دادن. ( تاج المصادر بیهقی ): ازل الیه شیئاً من حقه. ( منتهی الارب ). || نعمت دادن. ( منتهی الارب ). بخشیدن. احسان کردن. ( تاج المصادر بیهقی ).نیکوئی کردن. || بر گناه برانگیختن کسی را. ( از منتهی الارب ). بر گناه داشتن. ( مجمل اللغة ).

( اِ ) [ ع. ] (مص م. ) لغزاندن، لرزاندن.

به گناه برانگیختن.

لغزاندن، لرزاندن.

💡 روز را ازلاله پوشیدی لباس تا شبت را عنبرین کردی سلب

💡 مکن ازلاله رخان نقد روان را امساک آب خود را نتوان داشت ز گلزار دریغ

💡 فروردین هم به رهش ریخت زقربانی خون خون قربانیش ازلاله هویداست کنون