surrealism

💡 Jim Woodring, famous for his comic book surrealism, is the perfect writer to dive into Church’s increasing instability, especially as the reader gets nestled in with him.

جیم وودرینگ، که به خاطر سورئالیسم کتاب‌های مصورش مشهور است، نویسنده‌ی بی‌نظیری برای پرداختن به بی‌ثباتی فزاینده‌ی چرچ است، به‌خصوص وقتی خواننده با او همراه می‌شود.

💡 The filmmaker invited us to open our minds to the impossible, with movies such as “Blue Velvet” and “Mulholland Drive” that defined an American surrealism.

این فیلمساز با فیلم‌هایی مانند «مخمل آبی» و «جاده مالهالند» که سورئالیسم آمریکایی را تعریف می‌کردند، ما را دعوت کرد تا ذهن خود را به روی غیرممکن‌ها باز کنیم.

💡 Curators framed surrealism as a toolkit for escaping routines of vision, not a license for nonsense.

متصدیان نمایشگاه، سورئالیسم را به عنوان ابزاری برای فرار از روزمرگی‌های بصری، و نه مجوزی برای بی‌معنی بودن، مطرح کردند.

💡 Yet Lynch always had more than a touch of surrealism within these everyday sounds, something demonstrated by the way he wasn’t afraid of using space within his compositions.

با این حال، لینچ همیشه چیزی بیش از اندکی سوررئالیسم در این صداهای روزمره داشت، چیزی که با شیوه‌ای که او از استفاده از فضا در ساخته‌هایش نمی‌ترسید، نشان داده می‌شد.

💡 A professor contrasted Aleixandre with Lorca, tracing distinct routes through surrealism that still converge on compassion for ordinary, bruised lives.

یکی از اساتید، آلکساندر را با لورکا مقایسه کرد و مسیرهای متمایزی را در سوررئالیسم دنبال کرد که هنوز هم به دلسوزی برای زندگی‌های عادی و آسیب‌دیده ختم می‌شوند.

💡 The class explored surrealism through automatic writing, discovering images that frightened and amused in equal measure.

این کلاس، سورئالیسم را از طریق نوشتن خودکار بررسی کرد و تصاویری را کشف کرد که به یک اندازه ترسناک و سرگرم‌کننده بودند.