Strabo

💡 Scholars link it to a story by Strabo in 7 B.C., and a European version in 1634.

محققان آن را به داستانی از استرابون در سال ۷ پیش از میلاد و نسخه اروپایی آن در سال ۱۶۳۴ مرتبط می‌دانند.

💡 Strabo wrote geography as narrative, blending trade routes with temperament.

استرابون جغرافیا را به صورت روایی نوشت و مسیرهای تجاری را با خلق و خو در هم آمیخت.

💡 A seminar on Strabo convinced us maps are arguments wearing lines.

سمیناری در مورد استرابون ما را متقاعد کرد که نقشه‌ها استدلال‌هایی هستند که خطوط را می‌پوشانند.

💡 Scholars admire how Strabo contextualized places within economies and myths.

پژوهشگران تحسین می‌کنند که چگونه استرابو مکان‌ها را در چارچوب اقتصادها و اسطوره‌ها در متن قرار داده است.

💡 Greek philosophers like Strabo made contemporary accounts of the Gaul tribes' penchant for heads.

فیلسوفان یونانی مانند استرابون، روایت‌های معاصری از علاقه‌ی قبایل گل به سر ارائه داده‌اند.

💡 The Gauls embalmed heads from enemies “of high repute,” Strabo wrote about 2,000 years ago, “in cedar-oil . . . they would not deign to give them back even for a ransom of an equal weight of gold.”

استرابون حدود ۲۰۰۰ سال پیش نوشت که گُل‌ها سرهای دشمنان «بسیار خوشنام» را «در روغن سرو» مومیایی می‌کردند... آنها حتی در ازای دریافت فدیه‌ای به وزن مساوی طلا، حاضر به پس دادن آنها نبودند.