Stepford

💡 The late 1960s and ‘70s delivered a host of classic horror films, from “Rosemary’s Baby” to “The Exorcist” to “The Stepford Wives” to “Alien.”

اواخر دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، انبوهی از فیلم‌های ترسناک کلاسیک، از «بچه رزماری» گرفته تا «جن‌گیر» و «همسران استپفورد» و «بیگانه» را به نمایش گذاشت.

💡 She laughed off the Stepford comparison and proudly showed the messy art room where real life happens.

او مقایسه‌ی استپفورد را به سخره گرفت و با افتخار اتاق هنر به‌هم‌ریخته‌ای را نشان داد که زندگی واقعی در آن جریان دارد.

💡 Given the context — liberal Northerners camped among conservative Southerners — one might have expected a “Stepford Wives” scenario, but this is something different.

با توجه به شرایط - شمالی‌های لیبرال در کنار جنوبی‌های محافظه‌کار - شاید انتظار می‌رفت سناریوی «همسران استپفورد» تکرار شود، اما این چیز متفاوتی است.

💡 In other words, I was never built to be a peacetime queer who plays make-nice in a Stepford Americana.

به عبارت دیگر، من هرگز طوری ساخته نشده‌ام که یک کوییرِ زمان صلح باشم که در سبک استپفورد آمریکانا (Stepford Americana) ظاهرسازی کند.

💡 In other words, I was never built to be a peacetime queer who plays make-nice in a Stepford Americana.

به عبارت دیگر، من هرگز طوری ساخته نشده‌ام که یک کوییرِ زمان صلح باشم که در سبک استپفورد آمریکانا (Stepford Americana) ظاهرسازی کند.

💡 The novel’s Stepford has become shorthand for perfection that smells faintly of control and malfunctioning freedom.

استپفوردِ رمان به نمادی از کمال تبدیل شده است که اندکی بوی کنترل و آزادیِ ناکارآمد می‌دهد.