Stendhal

💡 Critics revisit Stendhal when they want love dissected with scalpel-like wit rather than syrupy sermon.

منتقدان وقتی می‌خواهند عشق را با شوخ‌طبعیِ تیغ جراحی به جای موعظه‌های آبکی بررسی کنند، دوباره به سراغ استاندال می‌روند.

💡 A backpack copy of Stendhal turned a rainy train ride into a seminar on obsession and self-regard.

یک نسخه کوله پشتی از کتاب استاندال، سفر با قطار در هوای بارانی را به سمیناری در مورد وسواس و عزت نفس تبدیل کرد.

💡 Teachers use Stendhal to show how confession can double as social x-ray.

معلمان از استاندال استفاده می‌کنند تا نشان دهند که چگونه اعتراف می‌تواند به عنوان یک عکس‌برداری اجتماعی نیز عمل کند.

💡 John Cartwright from the Stendhal festival, which is scheduled to begin on 9 July, said "it has been a long 16 months" for the sector.

جان کارترایت از جشنواره استاندال که قرار است از ۹ جولای آغاز شود، گفت: «۱۶ ماه طولانی برای این بخش بوده است.»

💡 The great realist writers of the 19th century — Stendhal, Balzac, Dickens, Maupassant, Zola and Dostoyevsky — made the subject central to modern literature.

نویسندگان بزرگ رئالیست قرن نوزدهم - استاندال، بالزاک، دیکنز، موپاسان، زولا و داستایوفسکی - این موضوع را به محور ادبیات مدرن تبدیل کردند.

💡 “It was almost like Stendhal syndrome,” he said, referring to the condition whereby art induces physical symptoms in a viewer, like lightheadedness or a quickened heart rate.

او با اشاره به وضعیتی که در آن هنر علائم جسمی مانند سرگیجه یا ضربان قلب تند را در بیننده القا می‌کند، گفت: «تقریباً مثل سندرم استاندال بود.»