sori

💡 The field guide labeled the fern “indusiate,” reminding students that the sori are protected by thin indusia, which curl back as spores mature and the season’s humidity begins to fall.

راهنمای میدانی به این سرخس برچسب «ایندوسیات» زد و به دانش‌آموزان یادآوری کرد که سرخس‌های سوری توسط ایندوزیای نازک محافظت می‌شوند که با بالغ شدن هاگ‌ها و شروع کاهش رطوبت فصل، به عقب خم می‌شوند.

💡 When you look at the back of a fern, you might think you are looking at a pile of spores Fern sori, a collection of microscopic but structurally complex sporangia.

وقتی به پشت یک سرخس نگاه می‌کنید، ممکن است فکر کنید که به توده‌ای از هاگ‌ها نگاه می‌کنید. سرخس سوری، مجموعه‌ای از هاگ‌های میکروسکوپی اما از نظر ساختاری پیچیده است.

💡 The distribution of sori helps botanists name species without flowers to guide them.

پراکندگی سوری به گیاه‌شناسان کمک می‌کند تا گونه‌های بدون گل را برای راهنمایی نامگذاری کنند.

💡 Sporangia borne on elevated receptacles, forming roundish sori imperfectly covered by very delicate hood-shaped indusia attached to the base of the receptacles.

اسپورانژیوم‌ها روی نهنج‌های مرتفع قرار دارند و سوری‌های گردی را تشکیل می‌دهند که به طور ناقص توسط ایندوزیای بسیار ظریف کلاهک‌دار شکل که به پایه نهنج‌ها متصل هستند، پوشیده شده‌اند.

💡 In some species of Puccinia the sori are so compact that they remain attached to the leaves long after they are dead and fallen.

در برخی از گونه‌های پوچینیا، ساقه‌های سوری آنقدر فشرده هستند که مدت‌ها پس از مرگ و افتادن برگ‌ها، به آنها متصل می‌مانند.

💡 Here is a closeup, showing the fern sori I discussed here: Because I just can’t get enough of gorgeous and unusual ferns, here are some more.

این یک نمای نزدیک است که سرخس سوری را که اینجا در موردش صحبت کردم نشان می‌دهد: چون از سرخس‌های زیبا و غیرمعمول سیر نمی‌شوم، در اینجا چند مورد دیگر را می‌بینید.