Sophocles

💡 Directors stage Sophocles with minimal sets because the language already sets the fire.

کارگردان‌ها سوفوکل را با حداقل دکور به صحنه می‌برند، چون زبان نمایش از قبل آتش آن را شعله‌ور می‌کند.

💡 A seminar on Sophocles drifted from fate to civic duty in one heated hour.

سمیناری درباره سوفوکل در عرض یک ساعتِ پرهیجان، از سرنوشت به وظیفه مدنی تغییر مسیر داد.

💡 In the years that followed, Maclin immersed himself in “Jitney” by August Wilson and Sophocles’ “Oedipus Rex.”

در سال‌های بعد، مک‌لین خود را غرق در «جیتنی» اثر آگوست ویلسون و «ادیپ شهریار» اثر سوفوکل کرد.

💡 Fish told BBC News it was a "thrilling challenge to work on Sophocles' tragedy", adding that Carson's translation "explodes the question of what is ancient and what is contemporary".

فیش به بی‌بی‌سی نیوز گفت که کار بر روی تراژدی سوفوکل «چالشی هیجان‌انگیز» بوده است و افزود که ترجمه کارسون «این سوال را که چه چیزی باستانی و چه چیزی معاصر است، به چالش می‌کشد».

💡 Even Aristotle, who could be said to have launched literary criticism, set forth the precepts of tragedy by empirically studying the indelible examples of Aeschylus, Sophocles and Euripides.

حتی ارسطو، که می‌توان گفت نقد ادبی را آغاز کرده است، با مطالعه تجربی نمونه‌های ماندگار آیسخولوس، سوفوکل و اوریپید، اصول تراژدی را تدوین کرد.

💡 Reading Sophocles feels modern: choices clash, truth hurts, and pride writes cruel endings.

خواندن سوفوکل حس مدرنی دارد: انتخاب‌ها با هم برخورد می‌کنند، حقیقت دردناک است، و غرور پایان‌های بی‌رحمانه‌ای رقم می‌زند.