Plutarch

💡 The libretto was adapted by Adams, with additional passages from Plutarch and Virgil.

لیبرتو توسط آدامز با قطعاتی از پلوتارک و ویرژیل اقتباس شده است.

💡 The seminar traced Plutarch from Chaeronea to Rome, situating his Greek perspective within imperial politics and the bustling literary networks surrounding wealthy patrons.

این سمینار، پلوتارک را از خایرونیا تا روم دنبال کرد و دیدگاه یونانی او را در چارچوب سیاست‌های امپراتوری و شبکه‌های ادبی شلوغ پیرامون حامیان ثروتمند قرار داد.

💡 Modern biographers still mine Plutarch for parallels, but they also critique his sources, reminding readers that memorable portraits sometimes sacrifice archival precision.

زندگینامه‌نویسان مدرن هنوز هم به دنبال تشابهاتی با پلوتارک هستند، اما منابع او را نیز نقد می‌کنند و به خوانندگان یادآوری می‌کنند که تصاویر به یاد ماندنی گاهی اوقات دقت بایگانی را فدا می‌کنند.

💡 He wrote him as a patient, learned man who falls asleep with his nose buried in "Plutarch's Lives," humbled by a divorce and deflated by a paltry paycheck.

او او را به عنوان مردی صبور و دانشمند نوشت که در «زندگی پلوتارک» با بینی فرو رفته به خواب می‌رود، از طلاق فروتن شده و با حقوق ناچیزش دلسرد شده است.

💡 First-year classics students meet Plutarch through lively moral essays, discovering how anecdotes about statesmen reveal character, civic virtue, and the pitfalls of ambition.

دانشجویان سال اول ادبیات کلاسیک از طریق مقالات اخلاقی پرجنب‌وجوش با پلوتارک آشنا می‌شوند و کشف می‌کنند که چگونه حکایات مربوط به دولتمردان، شخصیت، فضیلت مدنی و دام‌های جاه‌طلبی را آشکار می‌کند.

💡 It was as if his brain was broken, and he went from writing term papers analyzing Plutarch's "Lives of the Noble Greeks and Romans" to finger-painting.

انگار مغزش از کار افتاده بود، و از نوشتن مقالات پایان ترم در تحلیل «زندگینامه اشراف یونانی و رومی» اثر پلوتارک به نقاشی با انگشت روی آورد.