Scarlet Letter, The

💡 A new staging of Scarlet Letter, The emphasized how public shame can become private fuel for reinvention.

اجرای جدیدی از نمایش «نامه‌ی اسکارلت»، تأکید کرد که چگونه شرم عمومی می‌تواند به سوخت خصوصی برای نوآوری تبدیل شود.

💡 "But in a small town, in a small jurisdiction -- and I don't know that this is the case -- then that could be the scarlet letter, the stigma. I will never go to that lawyer," he concluded.

او در پایان گفت: «اما در یک شهر کوچک، در یک حوزه قضایی کوچک -- و من نمی‌دانم که چنین چیزی صحت دارد یا نه -- آن وقت می‌تواند مایه ننگ و لکه ننگ باشد. من هرگز پیش آن وکیل نخواهم رفت.»

💡 The questions asked on early IQ tests—about the author of The Scarlet Letter, the diet of squirrels, and the city where the Declaration of Independence was signed—required background knowledge.

سوالاتی که در آزمون‌های اولیه‌ی هوش پرسیده می‌شد - درباره‌ی نویسنده‌ی «نامه‌ی اسکارلت»، رژیم غذایی سنجاب‌ها و شهری که اعلامیه‌ی استقلال در آن امضا شد - نیاز به دانش پیش‌زمینه داشت.

💡 Students reading Scarlet Letter, The noticed how silence speaks louder than sermons.

دانش‌آموزانی که رمان «نامه‌ی اسکارلت» را می‌خواندند، متوجه شدند که سکوت چقدر رساتر از موعظه‌هاست.

💡 Not that it was about him; it was about those far less fortunate than him, who would carry this scarlet letter the rest of their lives.

نه اینکه این موضوع مربوط به او باشد؛ بلکه مربوط به کسانی بود که بسیار کمتر از او خوش‌شانس بودند، کسانی که این داغ ننگ را تا آخر عمرشان به دوش می‌کشیدند.