Sargon

💡 Others complained that the protagonist, Sargon, was a new character rather than the familiar Prince.

دیگران شکایت داشتند که شخصیت اصلی داستان، سارگون، شخصیتی جدید است و نه شاهزاده‌ای آشنا.

💡 Reliefs from Sargon II’s reign show courtiers frozen mid-breath, proof that power commissions art as diligently as it wages war.

نقش‌برجسته‌های دوران سلطنت سارگون دوم، درباریان را در حالی که نفس نفس می‌زنند نشان می‌دهد، اثباتی بر این که قدرت، هنر را به همان اندازه که با پشتکار به پیش می‌برد، سفارش می‌دهد.

💡 Archaeologists attribute a monumental palace at Khorsabad to Sargon II, whose inscriptions mix logistics, piety, and an unmistakable appetite for architectural bragging rights.

باستان‌شناسان کاخی عظیم در خورساباد را به سارگون دوم نسبت می‌دهند که کتیبه‌های آن ترکیبی از تدارکات، تقوا و اشتهای بی‌چون و چرا برای فخرفروشی معماری است.

💡 Not to worry, though: Sargon is just as slick a swordsman, with the ability to swing two blades at once, pull off superhuman acrobatics and even stop and rewind time.

با این حال نگران نباشید: سارگون به همان اندازه شمشیرزن ماهری است، با این توانایی که می‌تواند دو تیغه شمشیر را همزمان بچرخاند، حرکات آکروباتیک فوق بشری انجام دهد و حتی زمان را متوقف کند و به عقب برگرداند.

💡 Alas, the Prince himself has been kidnapped, and it’s up to a young warrior named Sargon to rescue him.

افسوس که خود شاهزاده ربوده شده است و نجات او بر عهده جنگجوی جوانی به نام سارگون است.

💡 In class, Sargon II becomes a case study in how empire depends on roads, record keepers, and very patient stonecutters.

در کلاس، سارگون دوم به یک مطالعه موردی تبدیل می‌شود که نشان می‌دهد چگونه امپراتوری به جاده‌ها، ثبت‌کنندگان اسناد و سنگ‌تراش‌های بسیار صبور وابسته است.