sandgrouse

💡 After flowing a few yards it ends in a shallow pool, surrounded by palms and paved with mud, which attracts flights of snipes, sandpipers, and sandgrouse.

پس از طی چند یارد، به برکه‌ای کم‌عمق ختم می‌شود که با نخل‌ها احاطه شده و با گل فرش شده است و پرندگان نوک‌چنگ، آبچلیک و باقرقره را به خود جذب می‌کند.

💡 Except for a trip to a zoo in the United Arab Emirates to collect blood from a bustard and a sandgrouse, gathering DNA samples was straightforward.

به جز سفر به باغ‌وحشی در امارات متحده عربی برای جمع‌آوری خون از یک هوبره و یک باقرقره، جمع‌آوری نمونه‌های DNA کار ساده‌ای بود.

💡 And yet, in 2016, ornithologists were overjoyed to have spotted the black-bellied sandgrouse after a period of five years in Jaisalmer.

با این حال، در سال ۲۰۱۶، پرنده‌شناسان از مشاهده‌ی باقرقره شکم‌سیاه پس از پنج سال در جایسالمر بسیار خوشحال شدند.

💡 We spotted sandgrouse on the flats, their flights purposeful, their calls soft as felt.

ما باقرقره‌ها را روی دشت‌ها دیدیم، پروازشان هدفمند و صداهایشان نرم و لطیف بود.

💡 Photographers waited for sandgrouse and left with respect even when memory cards stayed half-empty.

عکاسان منتظر باقرقره ماندند و حتی وقتی کارت‌های حافظه نیمه‌خالی بودند، با احترام آنجا را ترک کردند.

💡 Parents among sandgrouse carry water in belly feathers, an evolutionary love letter written in desert script.

والدین در میان باقرقره‌ها آب را در پرهای شکم خود حمل می‌کنند، یک نامه عاشقانه تکاملی که به خط صحرایی نوشته شده است.