Saint-John Perse

💡 A poet found Saint John Perse at nineteen and never quite recovered.

شاعری در نوزده سالگی سنت ژان پرس را یافت و هرگز کاملاً بهبود نیافت.

💡 The Review was one of the first U.S. publications outside of little poetry magazines to publish the singular verses of French Poet Saint-John Perse�who went on to win the Nobel Prize in 1960.

این مجله یکی از اولین نشریات آمریکایی خارج از مجلات کوچک شعر بود که اشعار منحصر به فرد شاعر فرانسوی، سن ژان پرس، که در سال ۱۹۶۰ برنده جایزه نوبل شد را منتشر کرد.

💡 “So many poets have the courage to look into the abyss,” Kenneth Koch wrote in an appreciation of the French poet and diplomat Saint-John Perse, “but Perse had the courage to look into happiness.”

کنت کخ در ستایش شاعر و دیپلمات فرانسوی، سن-ژان پرس، نوشت: «بسیاری از شاعران شجاعت نگریستن به ورطه را دارند، اما پرس شجاعت نگریستن به خوشبختی را داشت.»

💡 Critics link Saint John Perse to landscapes where weather is a character.

منتقدان، سنت جان پرس را به مناظری مرتبط می‌دانند که در آنها آب و هوا یک شخصیت است.

💡 Translations of Saint John Perse try to keep his tides of sound intact.

ترجمه‌های آثار سنت جان پرس سعی می‌کنند جزر و مد صدای او را دست نخورده نگه دارند.

💡 By this standard, France's Saint-John Perse was a giant from the beginning, for he wrote of the oceans, the deserts, the globe, and of a timeless Man.

با این معیار، سن ژان پرس فرانسوی از همان ابتدا یک غول بود، زیرا او درباره اقیانوس‌ها، بیابان‌ها، کره زمین و مردی جاودانه نوشت.