Rossini

💡 “I was fascinated by the sound of the oboe on a record we had of the overture to Rossini’s opera ‘The Silken Ladder,’” Mr. Stacy recalled in a 1996 interview with The Associated Press.

آقای استیسی در مصاحبه‌ای با خبرگزاری آسوشیتدپرس در سال ۱۹۹۶ به یاد آورد: «من مجذوب صدای اُبوا در صفحه‌ای شدم که از اورتور اپرای «نردبان ابریشمی» اثر روسینی داشتیم.»

💡 She values Rossini in particular as an artist at the crossroads of a time of turbulent change in European history.

او به ویژه برای روسینی به عنوان هنرمندی در چهارراه زمانه تغییرات آشفته در تاریخ اروپا ارزش قائل است.

💡 The overture crackled with wit, reminding everyone why Rossini still opens concert programs.

این اورتور سرشار از طنز و شوخ‌طبعی بود و به همه یادآوری می‌کرد که چرا روسینی هنوز هم برنامه‌های کنسرت را آغاز می‌کند.

💡 She appeared in the house only once more, when the visiting Rome Opera brought Rossini’s rarely heard setting of “Otello” to New York in 1968.

او تنها یک بار دیگر در این خانه ظاهر شد، زمانی که اپرای رم در سال ۱۹۶۸ اجرای کمتر شنیده شده‌ی «اتلو» اثر روسینی را به نیویورک آورد.

💡 Young singers love Rossini because the roles reward precise technique and fearless ornamentation.

خوانندگان جوان عاشق روسینی هستند زیرا نقش‌های او از تکنیک دقیق و تزئینات بی‌باکانه بهره می‌برند.

💡 Even in comic scenes, Rossini finds room for astonishing vocal agility.

حتی در صحنه‌های کمیک، روسینی جایی برای چابکی صوتی شگفت‌انگیز پیدا می‌کند.