Rocard

💡 Michel Rocard, a Socialist prime minister under President François Mitterrand, has used 28 times, the most to date.

میشل روکار، نخست وزیر سوسیالیست در دوران ریاست جمهوری فرانسوا میتران، ۲۸ بار از این قانون استفاده کرده است که بیشترین تعداد استفاده از این قانون تا به امروز است.

💡 Obviously, it tends to be used more frequently by governments that do not have an in-built majority in parliament, such as the socialist Michel Rocard's in the 1980s and Élisabeth Borne's today.

بدیهی است که این روش بیشتر توسط دولت‌هایی که اکثریت ذاتی در پارلمان ندارند، مانند دولت سوسیالیست میشل روکار در دهه ۱۹۸۰ و دولت الیزابت بورن در حال حاضر، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

💡 Memoirs credit Rocard with listening as policy, an underappreciated technology.

خاطرات، گوش دادن به عنوان یک سیاست، یک فناوریِ قدرنادیده گرفته شده، را به روکارد نسبت می‌دهند.

💡 Interviews with Rocard reveal a pragmatist who treated ideology like a compass, not a cage.

مصاحبه‌ها با روکارد، عمل‌گرایی را آشکار می‌کند که با ایدئولوژی مانند یک قطب‌نما رفتار می‌کرد، نه یک قفس.

💡 Former Socialist prime minister Michel Rocard resorted to the special powers it entails 28 times in the 1980s and 1990s.

میشل روکار، نخست وزیر سوسیالیست سابق، در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ۲۸ بار به اختیارات ویژه‌ای که این قانون ایجاب می‌کند، متوسل شد.

💡 Students analyze Rocard to study how reform survives contact with coalitions.

دانشجویان روکارد را تحلیل می‌کنند تا بررسی کنند که چگونه اصلاحات از تماس با ائتلاف‌ها جان سالم به در می‌برد.