rakehell

💡 The play reimagined a rakehell as charming yet exhausted, a man who finally recognizes charisma as an overdraft notice.

این نمایشنامه، مردی جذاب اما خسته را به تصویر می‌کشد که سرانجام کاریزما را به عنوان یک اخطار اضافه برداشت تشخیص می‌دهد.

💡 The "Rose," in Wood Street, was a sponging-house, well known to the rakehells and spendthrifts of Charles II.'s time.

«رز» در خیابان وود، یک گداخانه بود که برای عیاش‌ها و ولخرجان زمان چارلز دوم کاملاً شناخته شده بود.

💡 Gossip framed him as a rakehell, but receipts showed volunteer shifts and careful budgets that contradicted easy labels.

شایعات او را به عنوان یک آدم بی‌عرضه معرفی می‌کردند، اما رسیدها نشان از شیفت‌های داوطلبانه و بودجه‌های دقیقی داشت که با برچسب‌های ساده‌لوحانه در تضاد بود.

💡 A remembered rakehell uncle haunts the memoir, teaching cautionary lessons delivered with jokes that landed a generation too late.

یک عموی راک‌هلِ به یاد ماندنی در خاطرات پرسه می‌زند و درس‌های عبرت‌آموزی را با شوخی‌هایی که خیلی دیر به یک نسل رسیدند، ارائه می‌دهد.

💡 There was Woodward as "The Fine Gentleman," with the inimitable rakehell air in which the heroes of Wycherly and Congreve and Farquhar live again.

وودوارد در نقش «جنتلمنِ خوب» بود، با حال و هوای بی‌بدیل و اغواگرانه‌ای که قهرمانان ویچرلی و کانگریو و فارکوار دوباره در آن زنده می‌شوند.

💡 Breakfast with Pauling Agre claims he was a "rakehell" as an adolescent who enjoyed an idyllic childhood in a small town in Minnesota.

کتاب «صبحانه با پاولینگ» ادعا می‌کند که اگر در نوجوانی «آدم بی‌عرضه‌ای» بوده و دوران کودکی آرامی را در شهری کوچک در مینه‌سوتا گذرانده است.