raised beach

💡 Photographers adore a raised beach at golden hour, when sandstone remembers tides in colors you can almost hear.

عکاسان عاشق ساحل مرتفع در ساعت طلایی هستند، زمانی که ماسه‌سنگ‌ها جزر و مد را با رنگ‌هایی که تقریباً می‌توانید صدای آن را بشنوید، به یاد می‌آورند.

💡 Perhaps that was why I kept returning to Hugh MacDiarmid’s great 1934 poem, ‘On a Raised Beach’, which explores the limitations of science in expressing the wholeness of nature.

شاید به همین دلیل بود که مدام به شعر عالی «بر ساحلی مرتفع» اثر هیو مک‌دیارمید که در سال ۱۹۳۴ سروده شده بود، برمی‌گشتم؛ شعری که محدودیت‌های علم در بیان تمامیت طبیعت را بررسی می‌کند.

💡 A storm exposed shells along the raised beach, reminding locals that sea level is a restless storyteller.

طوفانی، صدف‌ها را در امتداد ساحل مرتفع نمایان کرد و به مردم محلی یادآوری کرد که سطح دریا، قصه‌گوی بی‌قراری است.

💡 Peanmeanach is located on a raised beach on a rugged headland.

پئانمیناخ در ساحلی مرتفع در دماغه‌ای ناهموار واقع شده است.

💡 "It's in its own little raised beach. There is just something about it. "It has all of the best west coast magic.

«در ساحل کوچک و مرتفع خودش قرار دارد. واقعاً یک چیزی در موردش وجود دارد. این ساحل تمام جادوی ساحل غربی را در خود جای داده است.»

💡 The geology class picnicked on a raised beach, where ancient shorelines perch above present waves like time’s annotated margins.

کلاس زمین‌شناسی در ساحلی مرتفع پیک‌نیک کرد، جایی که خطوط ساحلی باستانی بر فراز امواج کنونی مانند حاشیه‌های حاشیه‌نویسی‌شده‌ی زمان قرار گرفته‌اند.