r-less

💡 The overall trend in New York, like in other historically R-less areas of the country, is towards more R production, right?

روند کلی در نیویورک، مانند سایر مناطق تاریخی کشور که فیلم با درجه سنی R کمتر تولید می‌شود، به سمت تولید فیلم‌های با درجه سنی R بیشتر است، درست است؟

💡 Some accents are r less except before a vowel, a pattern singers exploit to smooth lines.

بعضی از لهجه‌ها به جز قبل از یک مصوت، r کمتری دارند، الگویی که خوانندگان از آن برای صاف کردن خطوط استفاده می‌کنند.

💡 In the second half of the 20th century, linguists say, New Yorkers began to look down on that region’s R-less accent, but Bostonians, like Philadelphians, continued to revel in theirs.

زبان‌شناسان می‌گویند در نیمه دوم قرن بیستم، نیویورکی‌ها کم‌کم لهجه‌ی بدون R آن منطقه را تحقیر می‌کردند، اما بوستونی‌ها، مانند فیلادلفیایی‌ها، همچنان از لهجه‌ی خودشان لذت می‌بردند.

💡 As I mentioned in the last episode, parts of New England and New York and the South were at that time either largely or completely R-less in the ways that we're talking about, right.

همانطور که در قسمت قبل اشاره کردم، بخش‌هایی از نیوانگلند و نیویورک و جنوب در آن زمان یا تا حد زیادی یا کاملاً به شکلی که ما در موردش صحبت می‌کنیم، فاقد R-less بودند، درست است؟

💡 The r less quality of the narrator’s voice gave the audiobook a coastal lull.

کیفیت پایین‌تر صدای راوی، به کتاب صوتی حال و هوای ساحلی داده بود.

💡 In an r less dialect, “drawer” and “draw” flirt dangerously, so context does heavy lifting.

در گویشی با لهجه‌ی آر لس، «drawer» و «draw» به طرز خطرناکی با هم لاس می‌زنند، بنابراین متن نقش مهمی در این زمینه دارد.