Quixote

💡 Literature classes rediscover Quixote as a manual for compassion disguised as comedy.

کلاس‌های ادبیات، دن کیشوت را به عنوان راهنمایی برای شفقت در لباس کمدی، دوباره کشف می‌کنند.

💡 During his tenure Shklyarov had impressed with contemporary and classical ballets alike, ranging from “The Nutcracker” and “Don Quixote” to George Balanchine’s “Tchaikovsky Pas de Deux” and “Jewels.”

در طول دوران تصدی خود، شکلیاروف با باله‌های معاصر و کلاسیک، از «فندق‌شکن» و «دن کیشوت» گرفته تا «چایکوفسکی پاس دو» و «جواهرات» اثر جورج بالانچین، تأثیر زیادی بر مخاطبان گذاشت.

💡 “When the Going Was Good” is at its best when Carter is the underdog biting at ankles, or a Don Quixote who learns to tilt at the right windmills.

«وقتی اوضاع خوب بود» در بهترین حالت خود است، زمانی که کارتر در نقش فرد ضعیفی ظاهر می‌شود که از مچ پا گاز می‌گیرد، یا دن کیشوتی است که یاد می‌گیرد به سمت آسیاب‌های بادی درست متمایل شود.

💡 In every startup there is a Quixote who sees giants where others see windmills—and sometimes they’re right.

در هر استارتاپی یک دون کیشوت وجود دارد که غول‌ها را در جایی می‌بیند که دیگران آسیاب‌های بادی می‌بینند - و گاهی اوقات حق با آنهاست.

💡 Bertie and Jeeves, as the British essayist Alexander Cockburn once asserted, are a pairing as momentous in literary history as Don Quixote and Sancho Panza, or Sherlock Holmes and Dr. Watson.

برتی و جیوز، همانطور که الکساندر کاکبرن، مقاله‌نویس بریتانیایی، زمانی اظهار داشت، زوجی به اهمیت دن کیشوت و سانچو پانزا یا شرلوک هولمز و دکتر واتسون در تاریخ ادبیات هستند.

💡 A modern Quixote tilts at bureaucracy instead of dragons, but the posture is familiar.

یک دون کیشوت مدرن به جای اژدها به بوروکراسی حمله می‌کند، اما این ژست آشناست.