Protagoras

💡 Modern rhetoricians revisit Protagoras to examine how relativism can illuminate marginalized perspectives while also tempting institutions toward cynical, anything-goes opportunism.

بلاغت‌پردازان مدرن، پروتاگوراس را دوباره بررسی می‌کنند تا بررسی کنند که چگونه نسبی‌گرایی می‌تواند دیدگاه‌های به حاشیه رانده شده را روشن کند و در عین حال نهادها را به سمت فرصت‌طلبی بدبینانه و بی‌قید و شرط سوق دهد.

💡 Anaxagoras, Protagoras, and of course Socrates were hauled up on charges of heresy and impiety.

آناکساگوراس، پروتاگوراس و البته سقراط به اتهام ارتداد و بی‌دینی بازداشت شدند.

💡 You know, it goes back to Plato’s Protagoras.

می‌دانید، این به پروتاگوراس افلاطون برمی‌گردد.

💡 In undergraduate seminars, Protagoras emerges as a provocateur, insisting “man is the measure,” thereby forcing uncomfortable questions about truth, power, and pedagogy across institutions.

در سمینارهای دانشجویان کارشناسی، پروتاگوراس به عنوان یک فرد تحریک‌آمیز ظاهر می‌شود و اصرار دارد که «انسان معیار است»، و بدین ترتیب سوالات ناراحت‌کننده‌ای را در مورد حقیقت، قدرت و آموزش در سراسر نهادها مطرح می‌کند.

💡 According to one tradition, when the philosopher Protagoras was convicted on charges of heresy, his books were dumped in the city marketplace and burned.

طبق یک روایت، وقتی فیلسوف پروتاگوراس به اتهام ارتداد محکوم شد، کتاب‌هایش را در بازار شهر ریختند و سوزاندند.

💡 Museums contextualize Protagoras alongside sophists and Socrates, inviting visitors to weigh skepticism against civic responsibility within fragile, argumentative democracies today.

موزه‌ها پروتاگوراس را در کنار سوفسطاییان و سقراط قرار می‌دهند و بازدیدکنندگان را دعوت می‌کنند تا در دموکراسی‌های شکننده و استدلالی امروز، شک و تردید را در برابر مسئولیت مدنی بسنجند.